می دونی:

دلم برای همه چیزهایی که ازم گرفتین

تنگ شده...

مدت هاست میخوام برات یه شعر بگم

یه شعر عاشقونه ی خاص که هر وقت دلم گرفت برات بخونمش و دلم باز بشه

اما چه کنم که چشمه ی دل فعلا یاری نمی کنه و من هنوز هم با زبان الکن نثرم و با صدای گوش خراش قلبم میام سراغت....

ولی همین نثر و همین درددل های ساده عجیب آرومم می کنه...عجیب....

می دونی ته همه حرفام اینه:

خسته ام از این همه بی تو نرسیدن....حسین جان